Frú Kerrigan sagði að þegar þú horfir á stjörnurnar, lokar augunum í tíu sekúndur og horfir svo aftur, sérðu fleiri stjörnur en áður. Þolinmæðin ein og sér getur ekki fjölgað stjörnum á vegg úr spónaplötum, það er bara ákveðinn fjöldi til staðar. 

Hún sagði þetta þegar hún kenndi okkur ritlist og sagði bekknum frá því þegar hún var barn og hefði skriðið yfir gólfið í húsinu sínu í Frakklandi, tekið upp nagla og stungið honum í innstungu. Rafstuðið kastaði henni yfir trégólfið. 

Eftir þessa frásögn gaf hún börnunum í bekknum heimaverkefni, að skrifa sína eigin sögu af slysi. Einn strákurinn kynnti stytta útgáfu af raflostsögu frú Kerrigan. Hún gerði bekknum ítarlega grein fyrir dómgreindarleysi hans. 

Hún sagði að ef hann hefði eitthvað vit í kollinum, hefði hann sagt söguna um sparsama lögfræðinginn frá Texas sem steig fætinum í gegnum baðherbergisgólfið heima hjá sér. Sá hefði reynt að fylla upp í gatið sjálfur og lét stafla af bókum og stóran bangsa halda við fylliefnið á meðan það þornaði.

Nú eru það bara myndir sem birtast þegar fólk segir sögur. Allt sem eftir er eru myndirnar sem birtast þegar fólk segir annarra manna sögur. 

Bækur verða svo auðveldlega að hlutum sem sviptir eru innihaldi sínu, verða að stuðningi fyrir eitthvað annað; traustu undirlagi til að skrifa á, stafla til að lyfta upp fartölvu. Það skiptir ekki máli hvort þær eru skáldsögur eða fræðirit, kjölurinn er bara frontur. 

Þannig verða veggir að alheimi sem koma í veg fyrir að við sjáum raunverulega alheiminn, skyggja á stjörnurnar með hugmyndalegum stjörnum. 

Fiskurinn er hins vegar bara fiskur, og sófinn er bara sófi fyrir fiskinn, trén eru smærri greinar af stærra tré. Eitthvað raunverulegt sem gefur til kynna eitthvað skáldað eða eitthvað sem þú getur aðeins ímyndað þér og gert að veruleika.

Texti: Joe Keys.

Ágrip